commuscoop

Commuscoop

Uw instrument voor arts-patiënt communicatie
Home » Geen categorie » Vooroordelen in de spreekkamer

Vooroordelen in de spreekkamer

Hoe voorkomen we vooropgezette ideeën over mensen of groepen mensen? Hoe zorgen we dat iedereen gelijk behandeld wordt in de spreekkamer? Door objectieve waarnemingen te leren scheiden van (voor)oordelen. En dat lijkt makkelijker dan het is. We zijn zo gewend om direct een etiket op iemand te plakken. De complexe werkelijkheid is veel makkelijker te behappen als je mensen in groepen indeelt en eigenschappen van de één ook toedicht aan de ander. Maar daar schuilt natuurlijk het gevaar in van ongelijke behandeling.

Een oordeel heb je op het moment dat je een objectieve waarneming (bijv. ‘iemand verheft zijn stem‘) vergelijkt met je eigen normen en waarden en daar een conclusie aan verbindt (bijv. ‘deze persoon is boos‘). Een vooroordeel hebben we zónder objectieve waarneming: door eerdere ervaringen met deze persoon of iemand uit dezelfde groep hebben we direct een oordeel.

Vooroordelen en oordelen van de arts (en ook van de patiënt) staan een open, verbindende arts-patiënt relatie in de weg. Je ziet op zo’n moment niet de unieke persoon, maar kijkt al door je eigen gekleurde bril. Als we blijven bij de objectieve waarnemingen, dan kunnen we nieuwsgierig blijven naar de motieven van de ander: welke behoeften heeft deze patiënt, waarom doet zij dit, wat wil zij bereiken?

Door gevoelens te benoemen (bij onszelf en de ander) en de link te leggen met de onderliggende behoeften (bijv. ‘ik ben boos omdat ik gehoord wil worden‘), kunnen we verbinding leggen en de arts-patiënt relatie bevorderen. De geweldloze communicatie van Marshall Rosenberg heeft ons hierin nog veel te leren!